Een ochtend door de ogen van iemand met A.S.S. (autisme spectrum stoornis)


Een ochtend door de ogen van iemand met A.S.S.

Vandaag heb ik een blogpost over een onderwerp waar men meestal (niet altijd) vooroordelen over heeft. Namelijk autisme. In mijn geval spreek ik over A.S.S. ,

2 jaar geleden werd ik gediagnostiseerd met dit soort autisme. Wat vele mensen niet weten, is dat autisme niet enkel bestaat uit crisissen, of dat mensen met autisme altijd perfectionistisch zijn of niet kunnen tegen veranderingen. Dit zijn enkel stereotypes. Het is zoveel meer dan dat! Daarom laat ik jullie deze week eens toe om je in mijn plaats te stellen! 

's Morgens als ik opsta


6:15, ik word wakker gemaakt door mijn mama, elke dag op hetzelfde tijdstip. Ik sta op, stap in mijn slippers en loop rechtstreeks naar mijn doel: de keukentafel. 

Alles ligt altijd heel keurig op tafel. 2 messen, 3 glazen waarvan 1 cocktailglas met water die van mijn mama was en drie eetplankjes. 1 voor mijn zus, mijn broer en mijzelf. Soms staat er op mijn gewoonlijke plaats nog een plankje van mijn mama, meestal met een tas koffie, waar er brokjes boterham inzitten en het plankje is meestal een beetje vuil.
In mijn hoofd hoor ik al een stemmetje die zegt: "Kan ze dat niet wegdoen, ik wil die vieze dingen niet wegzetten". Nog voor het stemmetje uitgepraat is, hoor ik al dat mijn mama iets zegt, namelijk: "Ja sorry ik heb net gegeten, ik zet het wel weg". Oef. Die stem in mijn hoofd is weer even stil. 

Of althans dat dacht ik... Nog geen seconde later zie ik dat de gewoonlijke chocopasta er niet staat. Ik eet elke ochtend hetzelfde. 2 boterhammen belegen met Nutella. Maar deze keer geen Nutella, wel chocopasta van het huismerk uit een supermarkt in de buurt. Ik vloek in mijn hoofd. Of was het toch niet volledig in mijn hoofd? "Mama! Waarom is er geen Nutella?" roep ik, niet beseffend dat mijn mama het te druk had en deze keer eens voor een goedkopere variant chocopasta had gekozen. 
De stem in mijn hoofd zei: "Dan eet ik nog liever confituur.". Dus ik neem de confituur en smeer mijn boterham. 

Het klaarmaken


Na het eten zie ik dat er geen fruitsap meer is. Ook dat nog. Ik hoop stiekem dat er nog een flesje melk open is, want water heeft geen speciale smaak. Dat spoelt de smaak van boterhammen niet zo goed weg. Oef, er is nog melk. Ik voel mij opgelucht. In een teug drink ik het glas leeg en vertrek ik naar mijn kamer. 

Eens in mijn kamer kies ik mijn kleren van die dag uit. Ik bedenk me dat ik die bepaalde jeansbroek wil aandoen met dat toffe T-shirtje, ik heb vandaag eens zin voor iets anders! Maar dan zie ik dat die allebei in de was zitten. Crap. Dan doe ik maar die broek aan die ik altijd aandoe, met die ene tshirt die ik graag aanheb.

Eens in de badkamer was ik mij aan de lavabo met een washandje. Altijd zoek ik voor een lichtgroen washandje. De witte washandjes zijn te wit en de roze te roze. Damn. Geen groene meer! En die roze heeft bleekvlekken! Ugh. Dan die maar!

Ik was mijn gezicht en mijn oksels met het washandje, en nadat ik dit alles heb gedaan bedenk ik mij iets. Heb ik wel mijn oksels gewassen? Huh? Mijn lijf zegt ja maar mijn hoofd zegt: "Nope! Doe maar nog eens!". Ik zucht en hoor op de radio dat het al 6u25 is. Tijd voor mijn tanden te poetsen. Altijd doe ik dezelfde bewegingen met mijn tandenborstel, maar vooral de laatste bewegingen zijn belangrijk. 1 keer strijk ik met mijn tandenborstel aan de onderkant van de linkse verste kant naar voor, zo ook voor de linksboven en rechstonder en rechtsboven (ik hoop dat je mij volgt haha). Maar ohnee, heb ik dat al gedaan? "Nee! Doe maar zeker alle kanten nog eens, anders krijg je zeker geen frisse mond" hoor ik die stem al zeggen. Dus dan doe ik het nog eens.

Mijn mond spoelen doe ik 3 keer. 3 keer is perfect, want na 3 keer proef je die felle tandpasta smaak niet meer zo erg. Als ik het niet tel doe ik het zeker nog 2 keer extra. Ik haat tandpasta smaak en ik gebruik enkel tandpasta van Oral B, de andere smaken te fel en laten mijn ogen tranen.

Even tussendoor, ik lijk waarschijnlijk een snob, over mijn voorkeuren, over tandpasta én chocopasta, maar ik heb gewoon graag altijd hetzelfde en ik eet soms ook wel eens chocopasta uit de Aldi (die lijkt echt heel erg op Nutella) en dan zegt dat stemmetje in mij niks. Het klinkt heel raar, maar soms als er een te grote verandering is of iemand prikkelt mij heel erg, dan stromen er woorden uit mijn mond waar ik later spijt van krijg. Op het moment dat zoiets gebeurt, is dit meestal de stem in mijn hoofd die aan de macht is. Als iemand die dit leest denkt: "Je stelt je aan" dan denk je dat maar. Ik weet zelf heel erg goed wat ik "beleef" elke dag en weet dat ik dit niet verzin. 
Ik ben aan het uitwijden maar wou dit toch eens gezegd hebben!

Vertrek naar school


Om 7u stipt (meestal) vertrekken mijn mama en ik naar het station. Er is een omleiding, dat wisten we niet op voorhand! Er gaan allerlei rampscenario’s door mijn hoofd en het stemmetje is weer aan de macht. Wat als ik mijn trein mis? Ga ik hem halen? Zullen de slagbomen voor mijn neus naar beneden gaan? Ik moet er alleen aan denken en voor ik het goed en wel door heb zeg ik luidop: "Ik ga mijn trein missen", "je móét over de spoorweg rijden, anders mis ik de trein.". Ik zie mijn mama haar gezicht al veranderen naar zo een van "daar gaat ze weer eens", ik snap haar wel, want ze maakt dit wel een paar keer in de maand mee.

Eens aangekomen en uitgestapt, loop ik naar het treinhokje waar ik áltijd sta. Je staat altijd uit de wind en ik sta meestal alleen, maar deze keer stonden er 3 meisjes. Ik ging er toch bij gaan staan, ook al dachten die meisjes waarschijnlijk dat ik veel meer plaats had om buiten te staan. Maar goed, daar stond ik dan. De meisjes waren heel luid aan het praten. Daar is het stemmetje weer! "(insert je favo vloekwoordje), kunnen die meisjes niet ergens anders staan? Waarom staan jullie hier zelf?". "De trein naar Roeselare en Oostende van 7u26..." Ik hou mijn adem in, zal ze zeggen: "vertraging", of "komt aan"? "... komt aan spoor 1.". Ik luister niet meer naar de rest, dat ken ik al helemaal vanbuiten.

De slagbomen gaan naar beneden, ik stap uit het trein hokje en wandel ongeveer 15 meter verder zodat er minder mensen op dezelfde plaats als ik opstappen en ik het beste plekje kan kiezen. Ik hoop dat het ene plaatsje vrij is waar ik altijd zo dicht zit bij de uitgang én ik uit het raam kan kijken. Dan kan ik mij focussen op waar ik op moet staan en zeker aan de deur zal staan, maar natuurlijk moet de trein eerst langsrijden. Wat haat ik dat piepend en schel geluid van een trein die passeert of stopt aan een perron. Ik sper mijn ogen wat meer open omdat ik het zo haat.

Jammer dat er geen stille treinen zijn. Of stille coupés dat is  een goed idee van onze noorderburen. Een coupé (of wagon), waar je alleen maar stilte hebt en géén van die veel te luide kinderen. Of marginale jongens die enkel over wiet praten en hun feestjes en fuiven. Gewoon de stilte.

Ondertussen zit ik al op de trein en ik had vandaag geluk. Het plekje was vrij! Ik doe mijn oortjes in mijn oren en leg het eerste liedje die ik elke dag luister als eerste, daarna het tweede, dan het derde. Bij het derde liedje ben ik al dicht bij mijn eindbestemming. Als het liedje is afgelopen zijn we al bijna in het station. Ik loop richting de deuren en als we zijn aangekomen doe ik de deuren open. Dat is met zo’n touch knop, ik kom er zot van. Die werkt alleen maar als je er heel agressief op duwt. Uiteindelijk stap ik uit en ga ik richting school.

Zo, dat is hoe het er aan toe gaat van het punt dat ik opsta en tot ik uit de trein stap. Raar hé? Ik kan al voorspellen wat 1 van jullie misschien denkt:"Dat kan toch niet? Je lijkt zo normaal?". Ja, vanbuiten zie ik er gewoon normaal uit. Niets op aan te merken. Tot je eens zou een kijkje zou nemen naar de werking van mijn hersenen, daar loopt er iets fout. De verbinding in mijn hersenen loopt niet zo smooth als dat het werkt bij iemand zonder enige vorm van autisme. Alles komt anders binnen in mijn hoofd en dat zorgt soms wel eens voor stribbelingen of rare "verschijnselen". Ik kan soms heel onvoorspelbaar zijn, maar ook heel gedeisd. Mijn soms dwangmatige gedachten, of hoe ik het noem "het stemmetje" zorgt er voor dat ik soms dingen zeg waar ik het niet mee eens ben, of maakt elke kleine verandering in 1 groot drama. 

Als er goede veranderingen zijn kan ik daar beter mee omgaan. Maar als ik mij een hele week heb toegewerkt naar iets of ik wil iets heel graag doen en het gaat niet door? Dan word ik heel nerveus.  Dan knipper ik meer met mijn ogen dan anders en ga ik een gekke wrijfbeweging doen met mijn vinger, namelijk de beweging die je doet als je oog traant en je "de traan" weg wil wrijven. Die beweging doe ik soms een paar keer, of soms nogal veel. Als ik toevallig een rekker rond mijn pols heb of een wondje, dan pruts ik daar aan. 

Het is niet altijd makkelijk om a.s.s. te hebben, maar ik zou nog voor geen miljoen euro mijn autisme willen laten weg halen. Bestaat er plots een geneesmiddel die je helemaal auti-vrij maakt? Die ga ik niet gebruiken, want mijn autisme maakt mij hoe ik ben. Als je dat stukje weg haalt, dan haal je een stuk van mijzelf weg! 

Wil je meer informatie over A. S. S. ? Dan kan je hier klikken voor een informatief filmpje! 

Geen opmerkingen:

Mogelijk gemaakt door Blogger.